Hüzün Olsun Senin Adın!

Tüm yükü mü sırtlandın omuzlarına Çocuk!
Bir acı yakışır mı hiç böylesine.
Aydan kopan bir parça solan yüzün.
O bakışlar ne kadar da derinlerde.
Yüreğinde damla damla biriktirdiğin
Bedenin yar olmus umutsuzlukla
Kilitlenmiş dudaklar
Söyle neyi saklar ölürcesine.
Ne güneş doğar,
Ne döner dünya.
Çektiğin içine hayat değil.
Ölüm de bir,
Yaşam da bir.
Bu kadar ızdırap niye!

Vurgun

İlk bakışta aşktı bu. Görür görmezdi kalp çarpıntısı. Yanındayken doyamamak; ayrılığı, alev alev kavrulmaktı. Ne kanını akıtan dikeni acıtıyordu canını, ne çirkinliği batıyordu gözüne. En büyük efsanelerde anlatılanlar gibiydi sevdası; acısı gökleri deliyordu. Ondan koparılma düşüncesi bile yetiyordu diri diri gömülmesine. Yuvam dediği, kendini duyabildiği yegane yer; mutluluğun vücut bulmuş hali, ölmeyi istediği tek kabirdi. Onun bir parçası olmak gururdu onun için. Zevki, hele o ihtişamı; dayanılmaz, kelimelerle anlatılmaz, tadına doyum olmaz bir lezzetti.Toprağı başka, ağacı başka, denizi bambaşka bir güzelliğe dönüşürdü; bakışları onunla dolduğu anda.

Ey ismine binlerce nağme serilmiş, sevgililer sevgilisi yar...Senden ayrıldı ama peşinden kokun geldi,
hülyan geldi, sevdan geldi. Hasret dağladı; mühür oldu yüreğinde. Günler günleri kovalarken, unutturamadı sevdiğini zaman. İsmini işitmek yeterdi; kalbini derinlerden, kimselere görünmeden, ince yarıklar oluşturup çatlayarak, pınarlarını gözlerinden al yerine ak olarak akıtmasına. Anlık kavuşmalar neye yarardı ki, ucundayken ayrılık. Elinde avucunda tek avuntudur şimdi; ebedileştiğin tabloya bakakalmak yalnızca.
                                                                                                                                  İstanbul'uma!
                                                                                                                                  13/05/2011