11 Ocak 2016 Pazartesi

Eski Bir Ezgidir Yalnızlık

Ben hiç dost bulamayacağım anladım artık
Hep böyle yalnız, hep böyle yarım, hep böyle bir başına...
Etrafımda dönen insanlara aldanma!
Aldanma gülüşlerime, mutluluk oyunlarıma.
Ben; başkalarının arkadaşıyım, dostuyum, yareniyim...
Tüm yapılanlar, onlara karşı kefaretim.
Mecburiyetle, memnuniyeti karıştırma birbirine.
Ben üzmek istemem kimseleri.
Kimseleri geri çevirmem.
Çare için gelenlere; asla gelme diyemem.
Bu mecburiyetler,
İkinci dereceden mutluluklarım, huzurum benim
Yarımımı dolduramayan fazlalıklarım
Anladım; eksik geldim, eksik gideceğim
Yoruldum; her seferinde döküleceğini bildiğim parçalarla avunmaktan
Bıktım; her seferinde suni heyecanlardan, kalpteki çıtırdamalardan
Sıkıldım; bile bile kendimi kandırmaktan.
Yeter diyorum nihayet. Yeter!
Vazgeçiyorum avunmaktan.
Kabulümsün yalnızlık.
Yarım olan halimi kucaklıyorum şefkatle.
İstemiyorum, beklemiyorum. Gelme artık!

Hiç yorum yok: